Pamiętam

 Pamiętam jesień

Co sypała złotymi piórami,

I skrzyła się między nimi iskrami.

Co jaśniała błękitem i szarością,

I oblewała noc gwiezdną czystością.

Oni we dwoje otoczeni parami,

Spacerują zielonymi tunelami,

Wsłuchani w wiatr,

Co wygrywa na łodygach nuty,

Co śpiewa na liściach arie,

Zapatrzeni w siebie,

Jakby w tanecznym akcie,

Ktoś zrobił zdjęcie,

Patrząc przez cztery palce,

Kto inny zaklął

Zazdrosnym palcem,

Wyglądali tak pięknie,

I gdy zbliżyli swe wargi,

Wiatr mak posiał,

Zastygli jak w bajce.

Pamiętam zimę

Co prószyła bielą nieba,

I czyściła ludzkie sumienia.

Co mroziła barwy kolorów,

I czyniła z ludzi smutnych aniołów.

Pamiętam ten dzień porzucenia,

Tę twardą porównywalną do kamienia,

Tę suchą i głuchą na pragnienia,

Tę pełną łez i krzyków rozżalenia,

Tę na której się rodzi i w której się umiera,

Ta oschła pełna goryczy,

Cmentarna gleba.

Pamiętam też wiosnę

Nie, wiosny nie pamiętam,

Bo przed wiosną ostatni raz,

odwiedziłem cmentarz.